DO STRONY 1–ej
PoprzedniNastępny

PERYKOPY Wj 1,1–6,1 ORAZ Wj 15,22–18,27
JAKO INKLUZJA DLA Wj 1–18

Identyczna budowa obu perykop skrajnych wskazuje na konieczność rozumienia ich jako elementów sobie odpowiadających, spinających jak klamra pozostałe cztery elementy struktury literackiej Wj 1–18.

Także na ten sam wniosek naprowadza zestawienie w poniższej tabeli:

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Perykopa 1,1–6,1

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Perykopa 15,22–18,27

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Bóg zapowiedział Mojżeszowi w czasie pierwszego objawienia pod Horebem, że znakiem dla niego, iż to On go posłał, aby wyprowadził Izraela z Egiptu, będzie sprawowanie przez nich służby Bogu na tej górze (czyli na Horebie – 3,1) (3,12):

hZ<h; rh'h' l[; ~yhil{a/h'-ta, !Wdb.[;T;

Izrael obozował pod górą Horeb, górą Boga (por. 3,1;17,6: brexo; 3,1.12;18,5: rh;), gdy przybył Jetro. Jetro złożył Bogu całopalenia i ofiary biesiadne. Aaron i wszyscy starsi z Izraela przyszli, aby jeść chleb z teściem Mojżesza przed Bogiem (18,12):

hv,mo !texo-~[i ~x,l,-lk'a/l,

~yhil{a/h' ynEp.li

Jetro zatroszczył się o Mojżesza–uciekiniera, pozwolił, by wraz z nim spożywał codzienny chleb (~x,l, – 2,20)Jetro złożył ofiary Bogu, wraz z nim spożywają chleb (~x,l,) ofiarny Mojżesz, Aaron i starsi Izraela (18,12)
Jetro dał Mojżeszowi córkę Seforę za żonę, ona zrodziła mu dwu synów (2,21; 4,20).Jetro przyprowadził do Mojżesza jego żonę Seforę i dwu synów, których Mojżesz odesłał (18,2) prawdopodobnie dlatego, aby nie narażać rodziny na śmierć w czasie wyjścia z Egiptu. Ich przyjście wskazuje, że teraz nastał już czas pokoju po czasie walki o życie Narodu.

Imię pierwszego syna Mojżesza – Gerszom ( ~vor>GE ), bo mówił: «Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi» (2,22). Imię drugiego syna nie zostało tu podane.

Imię pierwszego syna Mojżesza – Gerszom ( ~vor>GE ), bo mówił: «Jestem cudzoziemcem w obcej ziemi» (18,3). Imię drugiego syna Eliezer (rz<[<ylia/), bo mówił Mojżesz: «Bóg mojego ojca był dla mnie pomocą i wyratował mię od miecza faraona» (18,4).

Imiona te reprezentują skrajne sytuacje: z perykopy pierwszej imię pierwszego syna, z perykopy ostatniej imię drugiego syna.

Jetro pozwolił Mojżeszowi iść do Egiptu po tym, jak Bóg objawił się Mojżeszowi pod Horebem i kazał mu iść i wyprowadzić Izraela z Egiptu; Jetro życzył mu, by szedł w pokoju (4,18).Jetro poznał, co Bóg uczynił dla Izraela, z wdzięcznością wychwala Boga za wyzwolenie Izraela z ręki faraona i za opiekę nad Ludem w czasie całej drogi (18,1.8–12)
Kłócący się Izraelici kwestionują prawo Mojżesza do przyjmowania roli ich rozjemcy (2,14: jpevow> rf; vyail.przełożonego i sędziego).Mojżesz sądzi (jpv – 18,13. 16) Izraelitów. Mojżesz ustanowił przełożonych (rf; – 18,21. 25), nadając im prawo rozsądzania (jpv – 18,22) spraw mniejszej wagi.
Faraon „I” i faraon „II” uciska Izraela, nadaje mu prawa (qxo – 5,14) pracy ponad siły, rozkazuje (hwc – 1,22; 5,6;) mu, by go unicestwić (1,10.16.22).Bóg nadaje prawa (qxo – 15,25.26; 18,16.20) Izraelowi, rozkazuje (hwc – 16,16. 24. 32. 34; 18,23) mu dla jego dobra, aby być jego lekarzem (15,26),

Faraon „II” każe zbierać (xql – 5,11) słomę (!b,T, – 5,7ab.10. 11.12.13.16.18), ścierń (vq; – 5,12) do wyrobu cegieł.

To były cegły dla budowli faraona.

Bóg poleca zbierać (xql – 16,16) pokarm: !m' – mannę: 16,31. 33.35ab, czyli ~x,l, – chleb: 16,4.8.12.15.22.29. 32; wl'f – przepiórki: 16,13, czyli rf'B' – mięso: 16,8.12.

To był pokarm dla Ludu.

Bóg także dbał nie tylko o jedzenie, ale i o wodę do picia dla Ludu (15,22–25.27; 17,1–7).

Faraon „II” wyznacza Izraelowi nieludzką, morderczą dzienną normę (AmAyB. ~Ay-rb;D> – 5,13.19) zbierania.

Bóg wyznacza Ludowi naturalną dzienną normę (AmAyB. ~Ay-rb;D> – 16,4) zbierania – według tego, co każdy zje.
Faraon „I” i faraon „II” zamęcza Lud codzienną pracą, pracą bez wytchnienia (1,8–14; 5,6–19). Faraon „II” uniemożliwia Ludowi oddanie czci Bogu, uznając kult za przejaw lenistwa, za odciąganie od pracy (5,4–5. 8–9. 17), a zakazując dostarczania mu słomy czyni pracę niemożliwą do wykonania (5,7–8. 10–11. 13. 16).Bóg nakazuje Ludowi odpoczynek co siedem dni i daje mu możliwość spełnienia tego nakazu (16,23–30). Ten czas wolny ma być szabatem na cześć Boga.

Przeprowadzone w powyższych tabelach analizy ukazały, że perykopy Wj 1,1–6,1 oraz Wj 15,22–18,27 są elementami wzajemnie nawiązującymi do siebie pod względem i treści, i koncentrycznej budowy.

W strukturze literackiej Wj 1–18 te perykopy–elementy stanowią ramy całego tekstu, czyli inkluzję – jakże charakterystyczny element hebrajskiej retoryki!

PoprzedniNastępny